Zapalenie krtani jest stanem zapalnym górnego odcinka dróg oddechowych - stanowiącego narząd głosotwórczy - znacznie zaburzającym mówienie. Wczesnymi objawami schorzenia są łaskoczący suchy kaszel, chrypka i ból gardła. W poważniej-szych przypadkach dochodzi do utraty głosu oraz występują trudności zarówno w przełykaniu, jak i oddychaniu. Przyczyną zapalenia krtani jest zazwyczaj zakażenie wirusowe, które rozpoczyna się od zwykłego przeziębienia lub bólu gardła. Stopniowo zakażenie się nasila i obejmuje struny głosowe oraz otaczające je tkanki. W rezultacie zmienione zapalnie struny głosowe ulegają obrzękowi i nie mogą swobodnie drgać, a tym samym wytwarzać dźwięków. U małych dzieci podobne objawy wywołuje krup (dławiec). Zapalenie krtani bywa również wynikiem paciorkowcowego zapalenia gardła lub innego zakażenia bakteryjnego oraz podrażnienia spowodowanego alkoholem, bardzo gorącymi napojami, trującymi wyziewami, pyłem i paleniem (także biernym) tytoniu. Krzyk i wrzask również mogą prowadzić do zapalenia krtani, a nawet powstania guzków na strunach głosowych, które - nieleczone - trwale zmieniają głos. Badania diagnostyczne Badanie gardła za pomocą źródła jasnego światła i szpatułki pozwala zazwyczaj na ustalenie przyczyny i rozległości procesu chorobowego. Jeżeli zachodzi podejrzenie zakażenia bakteryjnego, pobiera się próbkę plwociny z gardła w celu wykonania posiewu, umożliwiającego rozpoznanie wirusa odpowiedzialnego za infekcję. Nieraz bywa konieczne przeprowadzenie bardziej szczegółowego badania, zwanego laryngoskopią pośrednią. Polega ono na wprowadzeniu do gardła rurki fiberoskopowej ze specjalnym lusterkiem, pozwalającym na obejrzenie krtani. Mała kamera umieszczona wewnątrz aparatu reje-struje obrazy, wyświetlane następnie na monitorze. Dzięki temu urządzeniu lekarz może ustalić, czy przyczyną chrypy jest nowotwór, polipy czy guzki krtaniowe. W razie potrzeby obejrzenia dolnych części krtani należ)' najpierw znieczulić język i gardło, rozpylając na nie środek znieczulający o działaniu miejscowym, by zapobiec odruchowi wymiotnemu. Podczas tego badania można także wykonać biopsję, czyli pobrać do analizy próbki tkanki z nacieków lub guzków.